Recensie uit Opzij van december 2008
Vuil Spel

Vier vuilcontainers vormen het decor van een show die, hoe toevallig, Vuil heet. Ze hebben veel functies, die containers. Ze doen dienst als trommels waarop keihard wordt geroffeld, als opbergdozen voor de muziekinstrumenten en als toevluchtsoorden voor de vier performers. Verborgen cameraís filmen hen als zij hun hoofden in de vuilnisbakken steken om even alleen te zijn.  De koppen van Marlous Luiten, Eva van Rooijen, Ariane Niemeijer en Caroline Smit verschijnen vervolgens op een frommelig videoscherm dat met knijpers aan een waslijn is bevestigd.
Het kwartet Femmage creÎert  in Vuil een wereld die niet alleen groezelig is door de vorm maar ook door de inhoud. De dames staan elkaar naar het leven . Ze maken elkaar belachelijk, duwen elkaar weg en dingen meedogenloos naar de gunst van het publiek, ieder voor zich en allen tegen allen. Een grafiek geeft hun populariteit van het moment weer: de kleuren van de blokjes op het videoscherm corresponderen met de kleuren van de kleren die de vrouwen dragen. Rood, roze, groen en blauw vechten om de aandacht met saxofoonriedels, sketches en liedjes. Dat zou allemaal nogal flauw zijn als er niet ook gezamenlijke nummers waren . Het sterkste punt van Femmage is de a capellazang.  Alle vier hebben ze een fantastische stem. ëCabarellaí noemen zij de mix van cabaret en a capella die hun handelsmerk is geworden. MelodieÎn uit alle windstreken bewerken zij tot een eigen sound, met venijnige maar soms ook poÎtische teksten. Die gaan over hygiÎnedwang, het hardnekkige misbruik van vrouwen in de reclame en de miskende lusten van dames op leeftijd. Het slotlied is een eendrachtige roep om liefde en erkenning: ëVoel me, zie me, hoor me!í. In de populariteitspoll op het scherm staan ze alle vier dan, eindelijk, op dezelfde plaats.