Geschiedenis & achtergrond

1997
Initiatiefneemster Eva van Rooijen richt vocal group Dutchess op. De ideale sopraan/grappenmaakster Marlous Luiten wordt gescout tijdens een van haar troubadour-optredens. Gelukkig had zij wel oren naar een professionele zanggroep. Eva kent Caroline Smit en Ariane Niemeijer van een theaterkoor en vraagt ze erbij. Caroline met haar donkere stem en de lach aan haar kont, en Ariane, het ritmewonder met haar poppy stemgeluid, maken Dutchess compleet. Onder deze naam winnen ze het Nationaal Festival voor Vocale Ensembles. Een van de juryleden schreef: "klaar voor het grote podium!".

2001
Dutchess moet haar naam veranderen en dat wordt Femmage. Een term uit de beeldende kunst die letterlijk 'collage van verschillende vrouwen' betekent. De meiden van Femmage brengen steeds meer humor en slapstick in hun optredens. Zingen is leuk maar deze combi maakt het nog interessanter. Zo vermaakt Femmage het publiek tijdens feesten, recepties en chique diners. De acts beginnen wel eens uit de toon te vallen voor dit soort gasten. Tijdens 'Geurstickske', een K3-parodie, mag het publiek raden waar Marlous' vinger heeft gezeten. Tijd voor het theaterpodium!

2003
Femmage begint haar gang naar dat 'grote podium' door mee te doen aan Cameretten, puur om te ervaren hoe het cabaretpubliek zal reageren op deze vreemde mengeling van zang en humor. De vier kunnen hun oren niet geloven als blijkt dat ze in de halve finale terechtkomen (en dat betekent: 'meedoen aan de live-show'!).

2004
Het theaterpodium smaakt naar meer. De zangeressen (en tegenwoordig dus ook comédiennes) schrapen al hun acts bij elkaar en de voorstelling Vals is geboren. Eerst maar eens een speellijstje van zo'n 20 shows. Een van de voorstellingen wordt gezien door Kees van Liempt. Hij neemt Femmage onder zijn hoede bij Interpresario.
Tijdens seizoen 2005/2006 wordt Vals dan nog een kleine 60 keer gespeeld in de middelgrote theaters.

2006
Nu zit de vaart erin. Met wat meer ervaring op zak begint Femmage aan Klem. Deze show gaat in première in september en er volgt een tour van 100 optredens door het hele land.

2008
Terwijl Klem nog speelt beginnen de breinen alweer te stormen en de ideeën te borrelen. Karel de Rooy wordt de regisseur van de volgende show: Vuil. Deze moet natuurlijk weer beter worden dan de vorige, en met sterke staaltjes als een Hans-Klok-goochelact (met échte truc) en crowdsurfen (ook helemaal écht), lukt dat ook. De publieksreacties en recensies bewijzen het: ("Een van de leukste theatervoorstellingen van het seizoen"). Het theatervak is dankbaar, maar je levert er veel voor in. Vele avonden van huis, ver reizen, steeds weer nieuwe dingen verzinnen en eindeloos repeteren. Na twaalf mooie jaren vindt Caroline Smit het welletjes en zij verlaat de groep. Dat betekent op zoek naar een waardig opvolger via auditierondes. Het is niet eens uit praktische overwegingen dat het nieuwe Femmage-lid ook Caroline heet. Ze was gewoon de beste! Vanaf januari 2010 gaat Femmage verder met een nieuwe 'groene': Caroline Dest.

2010
Ondertussen spelen de 4 theatermaaksters hun vierde show: Wegens Omstandigheden, onder regie van Wimie Wilhelm en gecoacht door Martin van Waardenberg.

Ariane Niemeijer

Dat ik muzikaal was heb ik altijd geweten. Toch zat ik als kind met slecht matig succes op pianoles, maar of dat nou mijn instrument was… Maar tijdens de zomerkampen van de VJK ontdekte ik dat ik echt kon zingen, beter dan anderen, zuiverder, dat ik met meerstemmigheid helemaal geen moeite had, juist altijd bezig was ergens andere stemmetjes bij te zoeken. Ook op school vond ik altijd vriendinnen die ook muzikaal waren, en met wie ik alles van Simon & Garfunkel tot op de variaties nazong. Naast de Beatles kwamen daar later Prince, George Benson, Billy Preston en Al Jarreau bij. Alle gitaar- en scatsolo's zong ik feilloos na. Toen ik in 5 VWO eigenlijk vrijwillig bleef zitten kreeg ik echt de tijd om me op het schooltheater en schoolbandjes te storten. Na mijn eindexamen trok ik voor een jaar naar Amerika, waar ik naast Spaans, Afrikaanse kunst en Engelse literatuur vier avonden per week in het grote koor zong. Met dit 'Gettysburg College Choir' (het stond na mijn tijd nog eens op het North Sea Jazz) trok ik op tournee door Noord-Oost VS en Canada, dé kans om heel veel logeergezinnen van binnen te zien! Toen ik in Utrecht Engelse taal en letterkunde ging studeren zocht ik ook onmiddellijk de muziek op. Ik zong in bandjes en in Divina, een close harmonykoor olv Tijs Krammer, waarmee we regelmatig in de prijzen vielen, oa op het Vocal Group Festival in Tilburg. Naast Divina startte Eva de groep Dutchess, waarin ook ik gevraagd werd. Dutchess, later omgedoopt tot Femmage, timmerde flink aan de schnabbelweg. Alle vier even ambitieus, hoewel niet altijd met hetzelfde toekomstbeeld, groeiden we uit tot theatergroep. Wat begonnen was als (semi-professionele) hobby werd langzamerhand ons beroep en wat is er nou mooier dan van je hobby je beroep maken! Ondertussen zorgde ik wel dat ik in mijn studie de meest praktische kanten koos: vertaalwetenschap en postdoctoraal de lerarenopleiding. Met een wetenschappelijk diploma en een eerstegraads bevoegdheid op zak trok ik in 2003 met Femmage naar Rotterdam om te kijken hoe we eigenlijk ontvangen zouden worden door echt cabaretpubliek (tot dan toe zongen we voornamelijk, weliswaar met veel toegevoegde humor, voor dinertjes en recepties). En zonder dat we er iets van hadden verwacht stonden we opeens in de halve finale! Dat was voor ons het begin van onze theatercarrière. Nu spelen we onze vierde voorstelling, Wegens omstandigheden. Verder geef ik Engelse les, onder andere op hogeschool Windesheim, en doe ik het vertalen er een beetje naast.

Caroline Dest

(lees met plat Amsterdams accent): "je bent nu 16, tijd om plaats te maken schat, het blijft tenslotte een kindercircus hiero" …, woorden van de leiding van Circus Elleboog, nadat ik op eigen initiatief 5 jaar tussen de éénwielers, schmink, spotlights en hondsbrutale Amsterdamse kinderen had vertoefd. Hierna ging ik door in de zang. Met afwisselend Prince, Michael Jackson en Diana Ross op de walkman, sprintte ik per fiets of op rollerskates heen en weer tussen school, repetitieruimte en showlocatie. Dit leverde meer op dan 'n stel klapkuiten; met Trijn en Tjeerd Oosterhuis begon ik een fulltime zangcarrière, die ik tot op heden heb kunnen voortzetten. Op de lange weg naar en bij het bereiken van succes met hun band Total Touch, bleef mijn komisch entertainende kant sterk aanwezig en uitte zich voor, na, en ja ook tijdens de optredens veelvuldig (wat doet die achtergrond-zangeres raar!). De jaren van muzikale overvloed bleven komen in de vorm van talloze projecten met geweldige artiesten op radio, cd, tv en live. Bijna 10 jaar zong ik lead in de band Soulvation, met een vette top 10 hit en honderden optredens en tours. Twee keer aan het songfestival meegedaan met Ebonique. Ik kan zonder twijfel stellen dat ik me geen leukere zangloopbaan had kunnen wensen. De capriolen van het dartelende circusmeisje zijn onmisbaar geweest in mijn volgende uitdagende stap. Eerst ging ik naar school, op mijn 34e! Na vijf jaar ontving ik mijn diploma bij theateropleiding Selma Susanna. Ik leerde veel over het theatervak en schreef diverse voorstellingen. Nu was ik een geschoold creërend én uitvoerend kunstenaar. In Femmage kan ik mijn vocale én komische ei volledig kwijt. Meespelen in het vorige programma Vuil was alles wat ik wilde. Om nu als vast nieuw lid mee te schrijven aan een nieuwe show is gewoon fantastisch! Gelukkig kan ik ook regelmatig nog genieten van het werken met mijn collega's uit de goeie ouwe bandtijd. Ik zing nog altijd voor en met Trijntje (op een aantal van haar solo-albums) en ook live en op tour verzorg ik vaak haar koortjes (samen met Berget Lewis) tijdens de akoestische Michael Jackson optredens die zij in 2010 speelde. Ik vind dat elke keer weer een waar voorrecht. Alles wat ik ooit wilde als klein meisje (naast heel veel aandacht, laten we wel wezen) was mensen blij maken en ontroeren met mijn stem en ze heel hard laten lachen. Dat ervaar ik meer dan ooit samen met de dames van Femmage. Ik heb in hen mijn komische medespeelsters absoluut gevonden. En ook nog zingen als een tierelier, die wijven. Nu hebben we met elkaar en een geweldige regisseuse een nieuwe show gemaakt: Wegens Omstandigheden. Ik zit gebakken.

 

Eva van Rooijen

Het begon allemaal heel normaal. Ik ging gewoon naar school en werkte daarna bij verschillende bedrijven en organisaties. Maar de muziek bleef kriebelen. Rond mijn 30e levensjaar besloot ik dan toch eens dat het tijd werd om mijn zanglessen, gevolgd sinds mijn 16e, in praktijk te brengen. Over laatbloeien gesproken. Nou kom ik wel uit een muzikaal nest en ik wist ook dat ik het in me had, maar toch. Hoe begin je? Eerst maar eens auditie doen bij een leuk en goed theaterkoor in Utrecht: Divina. Daar heb ik ontzettend veel geleerd over meerstemmig zingen. Ik ontdekte ook dat dat een enorme passie van me is. Mooie meerstemmige zang: kippenvel! Dit was het begin van wat je kunt noemen een zang- en theatercarrière: Midden jaren '90 bedacht ik dat ik toch nog iets meer wilde. Ik kreeg ambities! Ik richtte vocal group 'Dutchess' en disco/soulband Half a Soul (Halvezool op ze Utregs) op. Lekker veel zingen! Half a Soul bestaat nog steeds. We zijn onderhand wel een ouwelullenband maar we grooven nog steeds met vreselijk veel lol! Verder zing ik af en toe met mijn vader, Laurens van Rooyen, een paar liedjes tijdens een van zijn 'Hartenwens Concerten', of ik zing wat in in de studio. En hoe liep dat dan af met Dutchess? Dutchess werd Femmage. Al twaalf jaren is Femmage mijn 'kind'. Ziel en zaligheid heb ik erin gestopt maar het heeft dan ook z'n vruchten afgeworpen. Samen met de drie anderen hebben we het gefikst! Een theatergroep met een heus impresariaat en echte tournees. A dream come true. Ik ben helemaal happy als ik een act sta te doen die we zelf hebben gemaakt, en het publiek gaat uit z'n dak. Of als je de mensen stiekem een traan ziet wegpinken bij een mooi lied. Heerlijk dat de nieuwe voorstelling nu weer klaar is. 'Wegens Omstandigheden' gaat als een speer!

 

Marlous Luiten

Ik had geen barbie, ik had een blokfluit. En een enorm respect voor mijn hoogbejaarde blokfluitleraar. Vol bewondering luisterde ik naar zijn mooie versiernootjes. Prachtig vond ik het. Dat wilde ik ook kunnen. En de passie was geboren. Al snel volgde er een klarinetje, een gitaartje en hé, daar kun je bij zingen. Mijn ouders waren niet de trotse "ah kijk mijn kind leuk muzikaal zijn". Integendeel. "Kun je niet boven gaan oefenen?" Als het al een effect op me had dan was het nog meer muziek maken. Op de middelbare school ontdekte ik ook een theatrale kant aan mezelf. Het enige probleem was mijn verlegen aard. Als ik een grap maakte waar men harder om lachte dan ik had verwacht kon ik zo in huilen uitbarsten. Alleen als ik helemaal goed voorbereid was durfde ik het podium op. Met musicerende vriendinnetjes heb ik dagenlang straatmuziek gemaakt. Who needs een krantenwijk! We staan op honderden vakantievideo's van Japanners, Spanjaarden en Amerikanen. Na de middelbare school ben ik kunstmanagement gaan studeren. Dat bleek uiteindelijk hartstikke handig als uitvoerend artiest! Ik verdiende mijn geld met troubadouren in restaurants. Later ben ik bij de Ranch Girls gaan zingen: een rock-a-billyband met twee leadzangeressen. Mooie jaren 40 en 50 liedjes waarmee we ook veel in het buitenland tourden. Dertien jaar geleden is Femmage ontstaan uit een idee van Eva. Met vier meiden a capella zingen. Op zich niet een kunstvorm waar ik bekend mee was maar ik vond het wel meteen te gek om te doen. Het werd al heel snel meer dan alleen maar zingen: grappige acts, maffe choreografieën en gekke overgangen. Hmmmmmm, misschien het theater in? Met enorm doorzettingsvermogen en wat mazzel hebben we deze ambitie waar kunnen maken. Wat een feest!